Collection Eng

Over Summerdusk:

 

Antwerpen Sept 2015 door KAREN WILLEMS

 

Summerdusk is een tentoonstelling over de ervaringen die wij als mens met elkaar delen: ervaringen van hoop, verlangen, liefde, verlies en de kracht die wij aan verhalen toedichten om deze ervaringen een zekere geldingskracht te geven.

Wanneer we terugkijken naar wat achter ons ligt, herinneren we ons momenten. De gevoelens die gepaard gaan met de herinneringen aan deze momenten wijzigen vaak wanneer onze levenspad zich verder uitstrekt.

 

Dagelijks werken we verder aan ons ‘ervaringen-patchworkdeken’ doordat we het steeds weer opnieuw uitbreiden, inkrimpen, verstellen, laten vervagen om vervolgens weer in te kleuren met nieuwe ervaringen en ingebeelde ervaringen.

Het is onze verbeelding die de kracht in zich heeft om het denkbare en het ondenkbare met elkaar in aanraking te laten komen.

 

Niettegenstaande kunnen we enkel een dappere poging ondernemen om deze ervaringen te kaderen, want het ondenkbare bevat tevens stukjes die delen van onvertelde verhalen vormen en waarvan sommige toch hun weg vinden, en zo –niet gekend door onszelf weliswaar- de schaduw van onze voetstappen wijzigen.

 

Aan de oppervlakte zijn deze schilderijen dan ook een weergave van het ‘ervaringen-patchworkdeken’ dat wij allemaal met ons meedragen, maar ze laten ook een residu van een doorschijnende verf achter over de verhalen die we onszelf niet kunnen vertellen, maar die wel mee bepalen wie we zijn.

Neufeld gaat in zijn nieuwe werk op zoek naar de schemerzone tussen realiteit en fictie, tussen verbeelding en de herinnering aan wat is, waarvan beide onafscheidbare indicatoren zijn van onze ervaringen als mens.

 

 

 

About Summerdusk (English version):

 

Antwerpen Sept 2015 door KAREN WILLEMS

 

 

Summerdusk is an exhibition about all the experiences we humans share with one another: we all hope, we all desire, we all lose, we all love and we all like to believe that myths hold a truth within that validate those experiences.

When we look back at what lies behind us, we remember moments. The feelings that accompany these past moments may be altered as our lives continue.

 

We daily grow an ‘experience-patchwork’, which is continuously extended, shrunk, mended, faded and colored in by new experiences and would-be experiences. It is our imagination that has the power to direct all of those experiences to places where the thinkable hints at the unthinkable in trying to reshape those experiences to dimensions we can capture at the moment when we look back at them.

 

Nevertheless trying to frame those experiences will be our best conscious attempt possible because it is the unthinkable that holds a flow of shattering particles which make up pieces of untold stories of which some find their way through and in so, unknowingly to ourselves, alter the shade of our footsteps.

 

On the surface these oil paintings are a representation of these experience- patchworks we all carry with us, but they also leave a residue of translucent paint behind that gives us a glimpse of those stories we cannot tell ourselves but define who we are.

Neufeld explores in his new work this twilight zone between reality and fiction, between imagination and our memory of what is, that which both form inseparable identifiers of our experiences as human beings.

 

'Bloom' 50 x 40 cm,  Classical techniques on canvas, Ghent 2015  © Abraham Neufeld/ Etienne Van Sloun

'Bloom' 50 x 40 cm,

Classical techniques on canvas, Ghent 2015 © Abraham Neufeld

Abraham Neufeld –Inleiding expo 'Diaphane' SD Worx, Antwerpen –

19 maart 2015.

 

Abraham Neufeld studeerde schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen, bij onder meer Fred Bervoets. Hij behaalde zijn masterdiploma in 2002. Hij woont en werkt in Antwerpen.

Hij behoort nu reeds tot de selecte groep van jonge schilders die in het begin van de 21ste eeuw in Europa een nieuw plastisch vocabularium formuleerden. Zij werken figuratief, met vaak een expressieve uitdrukking, vooral olieverf en acryl op doek. In zijn werk stelt hij steeds de zelfstandigheid van het beeld, van het kunstwerk als visueel gegeven voorop. Hij schildert bij voorkeur “cultuurbeelden”, dit wil zeggen beelden waar de mens op aanwezig is of getuigenissen van die mens zichtbaar zijn. Er zijn de portretten, duo-, trio- of kwartet-portretten, veelal van anonieme figuren, van modellen die hem om een of andere manier aanspreken. Hij kadreert zijn figuren zeer bijzonder, zoals sommige cineasten als een David Lynch doen. In zijn omgaan met beelden blijft hij – hoewel dit niet zijn hoofdbekommernis is – een estheet, die echter de beschouwer op een ietwat dwingende manier anders leert zien naar mensen en naar dingen.

 

Het is een ernstig kunstenaar. In zijn werk gaat hij terug naar de basis. Hij stelt kernvragen: welke kracht kan kunst hebben om ons en de samenleving waar we deel van uitmaken te transformeren, welke emoties en ethische keuzes begeleiden een kunstenaar doorheen het proces van continue verandering. Het werk van Abraham Neufeld is nauwkeurig in zijn modaliteiten.

 

Ik zal pogen als voorbeeld enkele sleutels voor vier van de negen schilderijen aan te reiken. Vooreerst een groot schilderij dat heet “Diaphane”, zoals het eerste deel van de titel van de tentoonstelling ook luidt. Diaphane is een symbolische, maar ook dualistische titel. Op dit schilderij zien we een paard, een meisje en twee schedels. Diaphane is de naam van het model, maar het is ook een Nederlands woord dat uit het Grieks stamt en “doorschijnend” betekent. Dit is een verwijzing naar het zichtbaar worden van de verdrongen verhalen binnen de mens, of het juist niet zichtbaar worden daarvan.

 

Die dualiteit komt in de meeste werken tot uiting. Het schilderij “Arrow” verwijst naar de pijlen, een logo-achtig gegeven met op de voorgrond twee modefiguren, een reflectie over vergankelijkheid en identiteit.

Het werk “Diana”, een beeld van zijn buurt in Gent en een liggend portret. Diana is de naam van het model, maar ook bij de Romeinen een maangodin en godin van de jacht.

 

 

Dat mythologisch aspect, waar veel hedendaagse kunstenaars mee bezig zijn, voel ik intens aan in zijn werk. Zo in “Sisters”: 2 zusjes en een groene plant boven enkel de rok. Ik interpreteer dit knappe werk als een hedendaagse interpretatie van de Metamorfosen waarin de Romeinse dichter Ovidius de talrijke gedaanteverwisselingen uit de mythologie van Grieken en Romeinen meesterlijk beschrijft. De kunstenaar houdt van metamorfosen, van overgangen. “Sisters” is dan ook een werk dat duidt op verandering. Dat alles eeuwig verandert, vervaagt, bevlekt soms.

Ik kom tot een besluit. Abraham Neufeld is volledig vertrouwd met de taal van de schilderkunst. Hij heeft trouwens een breed interesseveld. Hij kent de oude, moderne en hedendaagse meesters tot en met de Leipziger Schule. Deze kennis van de schilderkunst is duidelijk voelbaar in zijn superieure techniek en in de keuze van zijn thema’s.

De visuele microkosmos van Abraham Neufeld is figuratief. Zijn individuele beelden maken deel uit van een narratieve flow en inhoudelijke gedachtegang. Ze zijn vaak samengesteld uit verschillende fragmenten of inhoudelijke lijnen die met elkaar verweven worden tot een sterker geheel. Hij schildert de condition humaine, de helaasheid der dingen, de dieptes van de ziel en de troosteloosheid van de vereenzaamde mens.

 

SD Worx met zijn afscheidnemende Patric Serverius, die ik dank voor die vele jaren goede samenwerking, en de kunstenaar hebben de vernissage op een juist moment gepland. Enkele uren voor de zonsverduistering, wanneer de zon, de maan en de aarde op één lijn zullen staan. Een staaltje van synchroniciteit, het synchroon-zijn, het samenvallen in de tijd van 2 niet causaal op elkaar betrekking hebbende gebeurtenissen, maar waarvan de betekenis van verwant gehalte is. En inderdaad net als bij de eclips gaat het in het oeuvre van Abraham Neufeld ook over licht en schaduw, maar dan op het doek en vooral binnen de mens.

 

Aan u toeschouwer om de werken te interpreteren. Mijn inleiding is slechts één interpretatie. Umberto Eco heeft in zijn boek “Het open kunstwerk” gesteld dat een schilderij of een kunstwerk slechts betekenisvol is, wanneer meerdere interpretatiemogelijkheden aanwezig zijn.

 

Ernest Van Buynder, voorzitter Vrienden van het MuHKA.